قرارداد LNG مجارستان با شورون
به گزارش «انرژی امروز» از نفت خبر، شرکت دولتی MVM مجارستان با شورون قرارداد پنجسالهای برای تأمین ۲ میلیارد مترمکعب LNG امضا کرد. بوداپست این رقم را معادل حدود ۴۰۰ میلیون مترمکعب در سال اعلام کرد. ویکتور اوربان نخست وزیر مجارستان همزمان از مخالفان سرسخت حذف سریع انرژی روسیه در اتحادیه اروپا نیز هست.
مجارستان در میانه جدال اروپا بر سر قطع وابستگی به گاز روسیه، یک حرکت دوگانه انجام داد. از یک سو، دولت اوربان قطع سریع واردات از روسیه را پرهزینه و غیرواقعبینانه توصیف کرد. از سوی دیگر، بوداپست آرام و مرحلهای سبد تأمین خود را با قراردادهای LNG متنوعتر کرد. قرارداد تازه با شورون، اگرچه از نظر حجم بزرگ نیست، اما از نظر پیام سیاسی و قدرت چانهزنی در بروکسل معنادار شد.
قرارداد شورون_MVM
بر اساس اعلام مقامهای بوداپست، شرکت دولتی MVM با شورون توافقی پنجساله امضا کرد. دو طرف در این قرارداد تأمین مجموعاً ۲ میلیارد مترمکعب LNG را هدفگذاری کردند. این حجم به طور میانگین حدود ۴۰۰ میلیون مترمکعب در سال برآورد شد. دولت مجارستان این قرارداد را گامی برای افزایش امنیت انرژی و کاهش ریسک کمبود معرفی کرد.
اگر این حجم را در کنار مصرف سالانه مجارستان قرار دهیم، سهم آن محدود ارزیابی میشود. این قرارداد در بهترین حالت تنها بخشی از نیاز گاز کشور را پوشش میدهد. با این حال پیام آن برای بازار و سیاست روشن باقی میماند. بوداپست میخواست نشان دهد که مسیرهای جایگزین را بهطور کامل کنار نگذاشته است. بوداپست در عین حال میخواست ثابت کند که بدون پذیرش قطع فوری روسیه، گزینههای دیگری را هم فعال میکند.
تناقض ظاهری بوداپست چگونه توضیح داده میشود
اتحادیه اروپا به سمت محدودسازی و پایان دادن به واردات انرژی روسیه حرکت کرد. مجارستان در این مسیر از مخالفان جدی تصمیمهای شتابزده باقی ماند. با این حال، مخالفت سیاسی الزاماً به معنای بیعملی در مدیریت ریسک نبود. دولت مجارستان میکوشید هم هزینه اقتصادی قطع روسیه را نپردازد و هم دست خود را برای روزهای پرریسکتر باز نگه دارد. نتیجه این رویکرد، «تنوعبخشی آرام» در کنار «مخالفت پرصدا» تعریف شد.
گلوگاه فنی؛ کشوری که به دریا دسترسی ندارد
مجارستان پایانه LNG داخلی نداشت. مجارستان برای دریافت LNG ناچار بود به زیرساخت همسایگان تکیه کند. این وابستگی هزینه انتقال و محدودیت ظرفیت را به معادله اضافه میکرد. LNG فقط قیمت گاز در مبدأ نبود و هزینه رساندن آن به یک کشور محصور در خشکی هم تعیینکننده میشد. هرچه مسیر طولانیتر و ظرفیتها محدودتر شود، فشار هزینهای بیشتر منتقل میشد.
قرارداد شورون جایگزین فوری گاز روسیه نشد. بخش مهمی از واردات مجارستان همچنان از مسیرهای مرتبط با روسیه تأمین میشد. بنابراین قرارداد جدید بیشتر نقش بیمه را بازی کرد تا نقش جایگزین کامل را بازی کند. بوداپست در عمل نشان داد که میخواهد منابع را اضافه کند، نه اینکه ناگهانی یکی را حذف کند.
یک لایه پنهان؛ سیاست در کنار تجارت حرکت میکند
هر قرارداد LNG در اروپای امروز فقط یک معامله تجاری باقی نمیماند. این نوع قراردادها معمولاً همزمان پیامهایی درباره جهتگیری سیاسی هم ارسال میکنند. بوداپست با این توافق میتوانست به بروکسل علامت بدهد که راههای جایگزین را میشناسد. بوداپست با همین علامت میتوانست برای گرفتن زمان بیشتر و امتیازهای بیشتر در مذاکرات انرژی تلاش کند. واشنگتن هم از منظر خود، افزایش فروش LNG را بخشی از راهبرد انرژی و نفوذ اقتصادی تلقی میکند.
در مجموع قرارداد پنجساله MVM با شورون از نظر حجم، دگرگونی بنیادین در تراز گاز مجارستان ایجاد نکرد. اما از نظر سیاسی و روانی، پیام مهمی به بازار و اتحادیه اروپا مخابره کرد. مجارستان تلاش کرد هم از مزیت قراردادهای موجود با روسیه استفاده کند و هم مسیرهای جایگزین را فعال نگه دارد. این راهبرد تا زمانی که شوک بزرگ سیاسی یا اختلال بزرگ فنی رخ ندهد، قابل دوام ارزیابی میشود. اگر فشار اتحادیه اروپا در سالهای پیشِ رو افزایش یابد، همین قراردادهای کوچک میتوانند به ابزار چانهزنی بزرگ تبدیل شوند.
