ونزوئلا تا سالها شاهد افزایش تولید نفت خام نخواهد بود
حتی اگر شرکتهای بزرگ نفتی ایالات متحده میلیاردها دلار را که دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، تنها چند ساعت پس از دستگیری نیکولاس مادورو توسط نیروهای آمریکایی وعده داده بود، در این کشور سرمایهگذاری کنند، بعید است ونزوئلا تا سالها شاهد افزایش قابل توجهی در تولید نفت خام باشد.
به گزارش «انرژی امروز» از رویترز، این کشور آمریکای جنوبی ممکن است بزرگترین ذخایر نفتی تخمینی جهان را داشته باشد، اما تولید آن در دهههای گذشته به دلیل سوء مدیریت و عدم سرمایهگذاری شرکتهای خارجی پس از ملی شدن عملیات نفتی ونزوئلا در دهه 2000 که شامل داراییهای اکسون موبیل (XOM.N) و کونوکو فیلیپس (COP.N) هم میشد، کاهش یافته است.
تحلیلگران به رویترز گفتند هر شرکتی که بخواهد در آنجا سرمایهگذاری کند، باید با نگرانیهای امنیتی، زیرساختهای فرسوده، سوالاتی در مورد قانونی بودن عملیات ایالات متحده برای ربودن مادورو و احتمال بیثباتی سیاسی طولانی مدت روبرو شود. مارک کریستین، مدیر توسعه کسب و کار در شرکت مشاوره CHRIS Well، گفت: شرکتهای آمریکایی تا زمانی که مطمئن نشوند که حقوقشان پرداخت میشود و حداقل میزان وثیقه را خواهند داشت، باز نخواهند گشت. او همچنین گفت که این شرکتها تا زمانی که تحریمها علیه این کشور لغو نشود، باز نخواهند گشت.
ونزوئلا همچنین باید قوانین خود را اصلاح کند تا امکان سرمایهگذاری بیشتر توسط شرکتهای نفتی خارجی فراهم شود.
ونزوئلا در دهه 1970 صنعت نفت را ملی کرد و در دهه 2000 دستور مهاجرت اجباری به شرکتهای مشترک تحت کنترل شرکت نفت دولتی خود، PDVSA، را صادر کرد. اکثر شرکتها از جمله شورون، برای خروج مذاکره کردند و مهاجرت کردند، در حالی که تعداد انگشتشماری از آنها به توافق نرسیدند و درخواست داوری کردند. خیلی چیزها ممکن است اشتباه پیش برود
توماس اودانل، استراتژیست انرژی و ژئوپلیتیک، به رویترز گفت: «اگر ترامپ و همکارانش بتوانند یک گذار مسالمتآمیز با مقاومت کم ایجاد کنند، در عرض پنج تا هفت سال با تعمیر زیرساختها و ساماندهی سرمایهگذاریها، تولید نفت به طور قابل توجهی افزایش مییابد.» او افزود که نفت خام سنگین تولید شده در این کشور به خوبی با پالایشگاههای ساحل خلیج مکزیک ایالات متحده کار میکند و همچنین میتواند با نفت سبکتر تولید شده از فرکینگ مخلوط شود.
اما این به درست پیش رفتن همه چیز بستگی دارد و خیلی چیزها ممکن است اشتباه پیش برود.
اودانل با اشاره به گروههای مسلح شهروندان و گروههای چریکی که در این کشور فعالیت میکنند، گفت: «یک گذار سیاسی نافرجام که احساس تسلط ایالات متحده را به همراه داشته باشد، میتواند به سالها مقاومت منجر شود.»
فرانسیسکو مونالدی، مدیر برنامه انرژی آمریکای لاتین در موسسه بیکر دانشگاه رایس در هوستون، گفت که شورون در موقعیتی قرار خواهد گرفت که بیشترین سود را از هرگونه گشایش احتمالی نفت در ونزوئلا خواهد برد. او افزود، سایر شرکتهای نفتی آمریکایی توجه دقیقی به ثبات سیاسی خواهند داشت و منتظر خواهند ماند تا ببینند محیط عملیاتی و چارچوب قرارداد چگونه پیش خواهد رفت.
ونزوئلا – یکی از اعضای بنیانگذار اوپک به همراه ایران، عراق، کویت و عربستان سعودی – در دهه 1970 روزانه 3.5 میلیون بشکه نفت تولید میکرد که در آن زمان بیش از 7 درصد از تولید نفت جهان را تشکیل میداد. تولید در طول دهه 2010 به زیر 2 میلیون بشکه در روز کاهش یافت و سال گذشته به طور متوسط حدود 1.1 میلیون بشکه در روز یا تنها 1 درصد از تولید جهانی بود.
شورون تنها شرکت بزرگ نفتی آمریکایی است که در ونزوئلا فعالیت میکند
شورون تنها شرکت بزرگ آمریکایی است که در حال حاضر در ونزوئلا فعالیت میکند. کونوکو نزدیک به دو دهه پیش به دنبال میلیاردها دلار برای تصاحب سه پروژه نفتی بوده است، در حالی که اکسون موبیل نیز پس از خروج از ونزوئلا نزدیک به دو دهه پیش، درگیر پروندههای طولانی داوری علیه ونزوئلا بوده است. مونالدی گفت: «شرکتی که احتمالاً بسیار علاقهمند به بازگشت خواهد بود، کونوکو است، زیرا آنها بیش از 10 میلیارد دلار بدهی دارند و بعید است که بدون بازگشت به این کشور، پولشان را دریافت کنند.» او افزود که اکسون نیز میتواند بازگردد، اما به اندازه آنها بدهی ندارد.
سخنگوی این شرکت در ایمیلی به رویترز گفت: «کونوکو فیلیپس در حال رصد تحولات ونزوئلا و پیامدهای احتمالی آنها برای عرضه و ثبات انرژی جهانی است. گمانهزنی در مورد هرگونه فعالیت تجاری یا سرمایهگذاری در آینده زود خواهد بود.»
شورون که حدود 150 هزار بشکه در روز نفت خام از ونزوئلا به ساحل خلیج مکزیک ایالات متحده صادر میکند، در تلاش برای حفظ حضور خود در این کشور در طول سال گذشته مجبور شده است با دولت ترامپ با دقت مانور دهد. مایک ویرث، مدیرعامل، در ماه دسامبر گفت که با دولت ترامپ در مورد آنچه که او اهمیت حفظ حضور آمریکا در این کشور در طول چندین دوره سیاسی خواند، صحبت کرده است. این شرکت نفتی بیش از ۱۰۰ سال است که در ونزوئلا فعالیت دارد و روز شنبه اعلام کرد که علاوه بر حفظ سلامت داراییهایش، بر ایمنی و رفاه کارکنان خود نیز تمرکز دارد. سخنگوی شورون در پاسخ به سوالات از طریق ایمیل گفت: «ما همچنان با رعایت کامل تمام قوانین و مقررات مربوطه به فعالیت خود ادامه میدهیم.»
اوپک و متحدانش روز یکشنبه دیدار خواهند کرد و انتظار میرود سیاست فعلی تولید نفت را حفظ کنند.
این گروه از سال گذشته تولید خود را افزایش داده و نگرانیهایی را در مورد اشباع عرضه جهانی ایجاد کرده است، اما موافقت کرده است که افزایش تولید نفت را برای ژانویه، فوریه و مارس متوقف کند.
اد هیرز، پژوهشگر انرژی در دانشگاه هوستون، گفت که رویدادهای اخیر در ونزوئلا فعلاً تأثیر کمی بر قیمت نفت و بنزین ایالات متحده خواهد داشت و در حال حاضر بخش عمدهای از تولید این کشور به کوبا و چین میرود. او همچنین گفت که تاریخ پر از نمونههای اخیر از سفرهای آمریکایی است که نتایج قابل توجهی برای شرکتهای آمریکایی نداشته است.
ترامپ اکنون به تاریخ روسای جمهور ایالات متحده میپیوندد که رژیمهای کشورهای نفتخیز را سرنگون کردهاند. بوش با عراق. اوباما با لیبی. در این موارد، ایالات متحده هیچ سودی از نفت نبرده است. من میترسم که تاریخ در ونزوئلا تکرار شود. نفتکشهای اجاره شده توسط شورون، از معدود کشتیهایی بودند که طی ماه گذشته، پس از اعلام ترامپ در ماه دسامبر مبنی بر «محاصره»، از ونزوئلا حرکت کردند. شاید اینجاست که یک پیروزی سریع میتواند پدیدار شود، اگر ترامپ بتواند جریان نفت خام ونزوئلا را به خلیج آمریکا از سر بگیرد و به طور بالقوه پالایشگاههایی مانند والرو را در این فرآیند تقویت کند. در حال حاضر، به نظر میرسد که دقیقاً برعکس این اتفاق میافتد.
