بازگشت جهان به زغالسنگ در پی بحران انرژی
بحران انرژی ناشی از جنگ ایران و تداوم تنشهای خاورمیانه، بسیاری از دولتها را ناچار کرده است برای جبران کمبود انرژی به راهکارهای اضطراری روی آورند. در حالی که برخی کشورها توسعه انرژیهای تجدیدپذیر را بهعنوان راهکاری بلندمدت دنبال میکنند و برخی دیگر از ذخایر نفتی خود استفاده میکنند، بسیاری نیز دوباره به زغالسنگ بهعنوان منبعی ارزان، در دسترس و سریع برای تولید انرژی روی آوردهاند. بسته شدن تنگه هرمز و اختلال در انتقال بخش قابل توجهی از نفت و گاز جهان، همراه با افزایش قیمت سوخت، موجب شده است که احیای نیروگاههای زغالسنگ در دستور کار برخی کشورها قرار گیرد. از سال ۲۰۲۰ تاکنون نیز مصرف جهانی زغالسنگ حدود ۱.۳ میلیارد تن افزایش یافته که عمدتاً ناشی از رشد مصرف در چین، هند و پیامدهای بحرانهای ژئوپلیتیکی است.
کشورهای آسیایی به دلیل وابستگی شدید به واردات انرژی از خاورمیانه بیشترین تأثیر را از این بحران پذیرفتهاند و کشورهایی مانند ژاپن، هند، کرهجنوبی، بنگلادش، تایلند و تایوان استفاده از زغالسنگ را افزایش داده یا در حال بررسی این گزینه هستند. در اروپا نیز برخی دولتها، از جمله ایتالیا و آلمان، بازگشت موقت به زغالسنگ را برای حفظ امنیت انرژی مدنظر قرار دادهاند، هرچند این تصمیم با اهداف اقلیمی آنها در تضاد است. تداوم این روند میتواند بخش قابل توجهی از دستاوردهای جهانی در کاهش انتشار کربن و توسعه انرژیهای پاک را تضعیف کرده و روند گذار به اقتصاد کمکربن را با چالشهای جدی مواجه سازد.
