انتشارات متان سوختهای فسیلی دستکم گرفته شده
تحقیقات اداره ملی اقیانوسشناسی و اتمسفری ایالات متحده و موسسه مشارکتی تحقیقات علوم محیط زیستی در دانشگاه کلرادو نشان میدهد انتشارات متان سوختهای فسیلی در تمام دنیا 60 درصد بیشتر از آن چیزی است که مطالعات قبلی نشان میدادند.
به گزارش خبرنگار بینالملل «انرژی امروز» به نقل از World Oil، این مطالعه نشان میدهد که از 623 میلیون تن متان منتشر شده از تمام منابع، بین 132 تا 165 میلیون تن آن مربوط به سوختهای فسیلی است. این مقدار انتشارات 20 تا 25 درصد انتشارات جهانی متان بوده و 20 تا 60 درصد بیش از تخمینهای قبلی است.
بر همین اساس، عمده انتشارات متان صنایع نفت و گاز مربوط به چند کشور است: هشت کشور عمده جهان، بیش از نیمی از انتشارات جهانی را در سال 2012 به خود اختصاص دادند و 30 کشور بزرگ منتشر کننده متان که اتحادیه اروپا هم جزو آنهاست، سه چهارم این انتشارات را از آن خود کردهاند.
در سطح دنیا اقدامات مختلفی برای کاهش میزان انتشارات متان و اثرات منفی آن انجام شده است. ایالات متحده بیشتر بر تکنولوژیهای جذب متان متمرکز است و قوانینی را برای محدودسازی این انتشارات به تصویب رسانده است.
جذب متان
برخلاف جذب دیاکسید کربن، که بیشترین مقدار گاز گلخانهای انتشار یافته است، و قابلیت جذب فیزیکی و شیمیایی را در انواع مختلف محلولها و جامدات متخلل دارد، متان کاملا غیر قطبی است و با بیشتر مواد به مقدار بسیار کمی واکنش میدهد.
جذب متان فقط از طریق بررسی مواد بیشمار و از طریق طراحی مولکولی بسیار ابتکاری امکانپذیر است.
براساس گزارش World Oil، در یک مطالعه گسترده تیمی از متخصصان دانشگاه برکلی به این نتیجه رسیدند که هیچ کدام از حلالهای معمول به همراه مایعات یونی، چندان پیوندی با متان ندارند و درنتیجه قابلیت استفاده برای این منظو را هم ندارند.
البته بررسی سیستماتیک حدود 100 هزار ساختار زئولیتی توانست چند ماده متخخل را برای این منظور به دست آورد.
زئولیتها ساختارهای منحصر بهفردی هستند که به دلیل توپولوژی متمایز آنها از انواع شبکههای اتمی، میتوانند برای جداسازی انواع گازها و ذخیرهسازی آنها استفاده شوند.
در شبیه سازی که این تیم تحقیقاتی انجام داده است، یک نوع زئولیت خاص مشهور به SBN، توانست به قدر کافی متان جذب کند که بتوان آن را تخلیص کرد و برای تولید برق استفاده کرد.
با این وجود هنوز هم به نظر میرسد وضع قوانین برای جلوگیری از انتشارات متان بهترین گزینه برای کاهش میزان این انتشارات باشد. از این طریق میتوان امیدوار به کاهش پسماندهای گازی، توقف آلودگی هوا و استفاده مناسب از منابع انرژی بود.
به گزارش «انرژی امروز» اثر گرمایشی گاز متان در دوره 20 ساله ماندگاری در جو، 72 برابر دیاکسید کربن است. اما دیاکسید کربن 500 تا 1000 سال در جو زمین ماندگاری دارد، درحالی که ماندگاری متان 12 سال است.
بنابراین یک میلیارد تن متان سریعتر از یک میلیارد تن دیاکسید کربن از هم پاشیده خواهد شد. اما تاثیرات گرمایی آن بسیار بیشتر از دی اکسید کربن است.
بنابراین باید در طولانی مدت به دیاکسید کربن بیشتر اهمیت داد اما اگر بخواهیم در چند سال آینده اثری بر آب و هوای کره زمین داشته باشیم، باید به سراغ گازهای گلخانهای با عمر کمتر مثل متان برویم.
